از پوچی سفید انگاران خوش خیال تا آیینگی مردان خاکستری
در آپارتمانی که شش بار در روز، افتخار بالا و پایین رفتن از پله های آن را دارم، برخی از همسایگان نادیدی که تنها صدای جر و بحث ها، فریادهای مادران بر سر بچه های بازیگوش، مهمانی های پر سر و صدای احتمالا دارای حرکات موزون و... آنها پذیرای گوش های آرامش پسند من و همدمم در خانه کوچکمان است، این روزها یک پدیده ویژه کم کم شکل می گیرد و آن کاسته شدن از حجم صدای شبکه های آن ور آبی (زجه های شش و هشت ناخوانندگان بدن ساز و...!) در روزهای زوج هفته و متحدالشکل شدن آواهاست؛ بگونه ای که اگر صدای تلویزیون خانه را هم ببندی، می توانی با کیفیت مناسبی به دیالوگ های 
سریالی که ظاهرا همه اهالی ساختمان به نظاره اش نشسته اند، گوش دهی. این سریال عجیب و غریب که شبکه محافظه کار سیما زیر بار پخش آن رفته، هر شب، بیش از پیش بر فک این حقیر فشار می آورد، چرا که دیدن کاراکترهای خاصش و شنیدن حرفهای متفاوتی که بر زبان می رانند (آن هم از شبکه ملی تلویزیون) دهانم را به اندازه خمیازه یک شیر دریایی کش می آورد!
«ساعت شنی» آنگونه به دنیای خاکستری خیابان ها و خانه های تهران هجوم آورده که تا کنون بجز چند اثر اجتماعی سیاه و هشدار دهنده سینما در دولت قبل، کس دیگری اینگونه در تلویزیون جرات پرداختن به آنچه در آنها هر لحظه به وقوع می 
پیوندد را نداشت. جالب اینجاست که تا همین اواخر، خود مدیران ارشد سیما، در هر مصاحبه و همایش و بیانیه، از سیاه نمایی سینمایی های جشنواره ای و خیانتی که آنها در غمگین نشان دادن اجتماع تهرانیها به مردم جهان می کنند، ناله و به گل و بلبلی که در جعبه جادویشان، نشان خلایق می دهند، افتخار می کردند...
اما گویا «ساعت شنی»، تغییر این نگاه را در نزد اربابان رسانه نوید می دهد؛ پرداختن به اعتیاد، فحشا، خشونت، روابط سست نسل ها با هم و... آن هم در سریالی خوش ساخت با سازندگانی حرفه ای که می توانند ابعاد اینگونه آسیب های جامعه امروز ایران را در دل بینندگانشان آنگونه که هست، فاجعه بار تصویر کنند.
در حاشیه:
هنگامی که برای تزیین این یادداشت کوتاه به دنبال تصویر مناسب می گشتم، سری هم به سایت شبکه یک زدم که حاصلش شد مرور مجانی تمام قسمت های سریال! ظاهرا به کاربر مربوطه تذکر داده نشده است که فقط تصاویر مربوط به قسمت های پخش شده «ساعت شنی» را برای دیدن عموم روی شبکه بگذارد! در ضمن در بخش خلاصه داستان این سریال هم جملاتی حک شده بود که انصافا به لحاظ رسمی نویسی، باز هم قسمت فک و دهان ما را پایین آورد: « اين سريال 26 قسمتي در قالب يك ملودرام خانوادگي، كلا به بررسي و تحليل ناهنجاري هاي اجتماعي و نقش سازمان بهزيستی و نهادهاي موازي در سازماندهي و بازپروري روحي و جسمي آسيب ديده گان اجتماعي مي پردازد و ...»!؟
لینک ثابت
